Obywatel Szuka Prawdy

Są ludzie Kościoła, których wielkość ujawnia się szczególnie wtedy, gdy mijają dziesięciolecia, zmienia się język świata, pojawiają się nowe ideologie, a ich słowa zamiast się starzeć, zaczynają brzmieć jeszcze mocniej. Do takich postaci należy arcybiskup Fulton J. Sheen, który 24 września 2026 roku ma zostać ogłoszony błogosławionym w St. Louis.

Kościół może zmieniać język, sposoby działania, dyscyplinę, formy duszpasterstwa. Nie może jednak zmienić znaczenia tego, co otrzymał od Chrystusa Apostołów, a następnie powiedzieć, że właśnie dokonał „rozwoju”. Tutaj przebiega granica, której dzisiejszy katolik musi pilnować szczególnie uważnie. Nie dlatego, że każda nowość jest zła, lecz dlatego, że nie każda nowość

Kościół nie jest właścicielem Objawienia. Jest jego stróżem. To rozróżnienie rozstrzyga dziś o jednym z najpoważniejszych sporów dotyczących katolickiej tożsamości. Jeśli bowiem wiara została nam powierzona, a nie przez nas wytworzona, nikt – ani teolog, ani biskup, ani synod, ani całe pokolenie katolików – nie otrzymał prawa, by zmienić jej

W 1958 roku Joseph Ratzinger miał trzydzieści jeden lat. Nie był jeszcze biskupem, kardynałem ani papieżem. Był młodym niemieckim teologiem, który patrząc na powojenną Europę, dostrzegł coś, czego kościelne statystyki nie chciały pokazać. Kontynent nadal uchodził za chrześcijański, miliony ludzi były ochrzczone, parafie działały, sakramenty wyznaczały rytm życia, a jednak

Najskuteczniejsza zmiana w Kościele nie musi zaczynać się od ogłoszenia nowego dogmatu. Nie trzeba zwoływać soboru, wykreślać zdań z Katechizmu ani publikować dokumentu oznajmiającego, że to, co wczoraj było grzechem, od dzisiaj grzechem już nie jest. Wystarczy cierpliwie zmienić praktykę. Zmienić język duszpasterstwa, sposób formowania kapłanów, kryteria rozeznawania, tematykę rekolekcji,

Najpierw trzeba wzbudzić w człowieku poczucie winy. Potem przekonać go, że samo zadawanie pytań jest moralnie podejrzane. Następnie wystarczy już tylko wskazać mu, czego powinien się wstydzić, jakie poglądy powinien porzucić i jakie odpowiedzi przyjąć, żeby ponownie zasłużyć na miano człowieka dobrego, otwartego, wrażliwego i – oczywiście – „prawdziwie chrześcijańskiego”.