To, co wydarzyło się dziś na łamach „Naszego Dziennika”, jest jednym z tych momentów, w których opada kurz propagandy i nagle, w brutalnym świetle faktów, widać całą konstrukcję operacji, której celem było wprowadzenie do polskiej szkoły treści kompletnie niezgodnych z tym, co obiecywano rodzicom i opinii publicznej. Nagle okazuje się, że za fasadą „edukacji zdrowotnej”, za pastelowymi hasłami o dobrostanie, profilaktyce i wsparciu psychicznym, kryła się starannie przygotowana operacja ideologiczna – nie drobny incydent, nie pojedynczy błąd, ale zaplanowane działanie, które miało zmienić język szkoły, świadomość uczniów i sposób myślenia nauczycieli, zanim ktokolwiek zdążyłby zadać pytanie: „Co właściwie wprowadzacie do szkół?”.
Wszystko zaczęło się od dokumentu, który nie powinien ujrzeć światła dziennego, a jednak wypłynął dzięki determinacji dziennikarzy „Naszego Dziennika”. W zaproszeniu rozsyłanym przez Ośrodek Rozwoju Edukacji – państwową jednostkę, która powinna bronić neutralności szkoły i stać na straży profesjonalnego szkolenia nauczycieli – znalazły się punkty tak uderzające, że w normalnym państwie nie przeszłyby nawet przez wstępną korektę merytoryczną. Nauczycieli zapraszano nie na przeszkolenie z profilaktyki zdrowotnej, nie na kurs dotyczący higieny psychicznej młodzieży ani na zajęcia o radzeniu sobie ze stresem czy o bezpieczeństwie cyfrowym, lecz na spotkanie, w którym centralne miejsce zajmowały takie pojęcia jak „tożsamość płciowa”, „różnorodność płciowa”, „proces tranzycji”, „uczniowie niebinarni” czy „jak mówić do nastolatków, którzy twierdzą, że są transpłciowi”. Brzmiało to tak, jakby ktoś całkowicie porzucił definicję słowa „zdrowie” i zastąpił ją katalogiem postulatów wprost z broszur organizacji ideologicznych.
Brzmiało to niewinnie tylko do momentu, w którym ktoś naprawdę przeczytał ten dokument. Bo rodzice mieli wierzyć, że chodzi o ochronę dzieci przed depresją, przed samotnością, przed światem cyfrowym, który niszczy psychikę, podczas gdy w materiałach szkoleniowych przygotowywano nauczycieli do tego, jak mają reagować, gdy 13-latka ogłosi, że „nie jest dziewczyną”, albo gdy 14-latek stwierdzi, że „czuje się neutralny”. Nie chodziło o wsparcie dziecka, które przeżywa kryzys, tylko o akceptację narzuconego języka – języka, który nie wynika z badań naukowych, ale z ideologicznej tezy: „tożsamość jest płynna, więc rolą szkoły jest potwierdzać każde jej subiektywne odczucie”.
Eksperci cytowani przez „Nasz Dziennik” nie używają słów przypadkowo. Mówią, że wchodzenie w tę narrację jest „ogromną pułapką zastawioną na dzieci”. I jest to pułapka tym bardziej perfidna, że ukryta pod pozorem troski, ubrana w język wsparcia i opieki, a w istocie uderzająca w fundamenty rozwoju dziecka, które potrzebuje stabilności, jasności i obiektywnych punktów odniesienia, a nie dorosłych, którzy uczą je kwestionowania własnej natury w imię doktryny.
Przez miesiące minister edukacji Barbara Nowacka zapewniała, że „edukacja zdrowotna” ma być profilaktyką zdrowia psychicznego, że ma chronić dzieci przed uzależnieniami, problemami emocjonalnymi i cyberzagrożeniami. Każdy jej wywiad był starannie przygotowany, każde zdanie konstruowane tak, by wytworzyć w społeczeństwie przekonanie, że oto powstaje przedmiot, którego celem jest dobro dzieci. Tymczasem, jak pokazały dokumenty ujawnione dziś, nie był to projekt edukacyjny, lecz projekt ideologiczny, w którym zdrowie użyto jako przykrywki. Użyto go, bo to jedyne słowo, które daje automatyczny kredyt zaufania społeczeństwa. Kto bowiem odważyłby się krytykować „edukację zdrowotną”? Kto odważyłby się sprzeciwić czemuś, co – w teorii – ma pomagać dzieciom?
Ta retoryka miała zamknąć usta rodzicom, nauczycielom i dyrektorom szkół. I zamknęłaby je, gdyby nie jeden dokument, który przypadkiem wydostał się poza urzędniczy obieg. Dziś widać jasno: propaganda była starannie zaplanowana, ale w pewnym momencie ktoś popełnił drobny błąd – wysłał zaproszenie bez cenzury. I w tym jednym, pozornie mało znaczącym piśmie zawiera się cała prawda o kierunku, w którym próbowano pchnąć polską szkołę.
Ten plan opierał się na mechanizmie typowym dla rewolucji ideologicznych: najpierw zmienia się język nauczycieli, później sposób opisywania uczniów, a dopiero potem – świadomość dzieci. Dlatego w zaproszeniu znalazły się instrukcje, jak nauczyciel ma mówić do ucznia, który określa się inaczej niż jego płeć biologiczna. Instrukcje, które całkowicie pomijają fakt, że nauczyciel nie może dowolnie zmieniać danych ucznia, bo w świetle prawa o aktach stanu cywilnego imię i płeć są określone metrykalnie i mogą zostać zmienione jedynie wyrokiem sądu. Instrukcje, które pomijają fakt, że nauczyciel jako funkcjonariusz publiczny podlega innym standardom odpowiedzialności niż prywatna osoba w relacjach towarzyskich. Instrukcje, które ignorują konstytucyjne prawo innych uczniów do intymności w szatniach i toaletach oraz ich prawo do ochrony własnej prywatności.
Tymczasem w szkoleniu ORE próbowano stworzyć zupełnie inną rzeczywistość: taką, w której uczeń może „deklarować” dowolną tożsamość, a nauczyciel ma obowiązek się do niej dostosować; taką, w której biologiczny chłopiec może żądać wejścia do żeńskiej szatni, a nauczyciel – wbrew prawu – ma akceptować ten fakt; taką, w której subiektywne odczucia ucznia mają większą moc niż akty stanu cywilnego czy orzecznictwo sądów administracyjnych. I wreszcie taką, w której nauczyciel przestaje pełnić funkcję przewodnika, a staje się wykonawcą zewnętrznego programu ideologicznego.
W moim najnowszym podcaście rozkładam całą tę operację na czynniki pierwsze. Pokazuję, jak krok po kroku budowano fałszywą narrację, jak wykorzystywano język psychologii do uzasadniania z góry przyjętych tez, jak próbowano stworzyć wrażenie, że wchodzenie w ideologiczny język jest „profesjonalne” i „nowoczesne”, oraz jak próbowano przekonać nauczycieli, że akceptacja deklaracji ucznia jest „najlepszym wsparciem” – mimo że żadna poważna literatura naukowa tego nie potwierdza. Omawiam materiały ujawnione dziś przez dziennikarzy, wskazuję, które treści stoją w sprzeczności z polskim prawem, oraz tłumaczę, jakie instrumenty – prawne i instytucjonalne – posiadają rodzice i nauczyciele, aby zatrzymać presję ideologiczną w szkołach.
To jest jeden z najważniejszych odcinków, jakie nagrałem. Nie dlatego, że jest głośny. Dlatego, że dotyka bezpośrednio fundamentów polskiej edukacji i pokazuje, jak łatwo – naprawdę przerażająco łatwo – można próbować przemycić do szkoły treści, które z edukacją nie mają nic wspólnego, a z rewolucją światopoglądową mają wszystko.
Jeśli chcemy bronić polskiej szkoły, musimy działać świadomie. Dlatego zachęcam, aby każdy, komu leży na sercu prawda, wolność i bezpieczeństwo dzieci, podjął konkretne kroki: wypełnił ankietę na stronie takdlaedukacji.pl, zapoznał się z materiałami na ratujmyszkole.pl, podpisał apel do Prezydenta RP oraz dołączył do inicjatywy rodziców, nauczycieli i ekspertów, którzy nie zgadzają się na ukrytą rewolucję w systemie edukacji.
Dziś maski opadły. Teraz decyduje się przyszłość polskiej szkoły.
