Długo zastanawiałem się, czy w ogóle powinno się pisać taki tekst, ponieważ żyjemy dziś w rzeczywistości, w której samo nazwanie pewnych procesów po imieniu zaczyna być traktowane jak prowokacja albo „brak miłości”. Tymczasem problem polega na tym, że wielu ludzi nadal nie chce dopuścić do świadomości, jak głęboka zmiana dokonuje się wewnątrz części Kościoła w Niemczech i jak bardzo przypomina ona klasyczny mechanizm rewolucji kulturowej, która nie niszczy instytucji od razu, ale najpierw przejmuje język, redefiniuje pojęcia, oswaja ludzi z absurdem, a dopiero później całkowicie zmienia sens dawnych wartości.

Byłem na Katholikentagu w Münster i właśnie dlatego patrzę dziś na wydarzenia wokół Katholikentagu 2026 zupełnie inaczej niż człowiek, który zna je wyłącznie z medialnych relacji. Widziałem atmosferę wydarzenia, które oficjalnie nadal nazywa się katolickim, ale coraz częściej przypomina przestrzeń ideologicznego eksperymentu, w której chrześcijaństwo ustępuje miejsca społecznemu aktywizmowi, psychologii komfortu i obsesji „inkluzji”. Widziałem Kościół, który momentami sprawiał wrażenie bardziej przestraszonego możliwością sprzeciwienia się światu niż możliwością utraty własnej tożsamości.

I właśnie dlatego dzisiaj nie da się już uczciwie mówić, że to wyłącznie kwestia „nowego języka duszpasterskiego” albo „otwarcia na człowieka”. Problem jest znacznie głębszy, ponieważ mamy do czynienia z próbą przebudowy samego fundamentu chrześcijaństwa. Wystarczy spojrzeć na to, co dzieje się podczas Katholikentagu, gdzie oficjalnie pojawiają się środowiska związane z BDSM i funkcjonują inicjatywy próbujące łączyć tego rodzaju praktyki z chrześcijaństwem. Jeszcze kilka lat temu coś takiego wywołałoby szok nawet w bardzo liberalnych środowiskach kościelnych, natomiast dziś próbuje się to przedstawiać jako „dialog”, „towarzyszenie” i „szukanie przestrzeni dla każdego człowieka”.

I właśnie tutaj zaczyna się największy dramat współczesnego kryzysu Kościoła na Zachodzie, ponieważ pod hasłem duszpasterstwa coraz częściej próbuje się oswoić wiernych z przekonaniem, że nie istnieją już żadne trwałe granice moralne, a jedynym kryterium staje się subiektywne doświadczenie człowieka. To już nie jest zwykła tolerancja ani zwykła próba rozmowy z ludźmi pogubionymi duchowo. To systematyczne przesuwanie granic dobra i zła oraz przebudowywanie świadomości wiernych tak, aby rzeczy kiedyś oczywiście uznawane za sprzeczne z chrześcijaństwem zaczęły być postrzegane jako normalny element „różnorodnego Kościoła”.

Najbardziej uderzające jest jednak to, że wszystko odbywa się pod hasłami miłości, otwartości i dialogu, ponieważ właśnie tak działa każda rewolucja kulturowa. Ona nigdy nie zaczyna od frontalnego ataku na fundamenty. Najpierw zmienia język. Potem redefiniuje pojęcia. Następnie oswaja ludzi z czymś, co jeszcze chwilę wcześniej wydawało się absurdem. A kiedy wierni zaczynają protestować, słyszą, że są „nietolerancyjni”, „zamknięci”, „niezdolni do słuchania” albo „nie rozumieją współczesności”.

Tymczasem problem nie polega na tym, że ktoś chce rozmawiać z człowiekiem poranionym czy zagubionym, ponieważ Kościół zawsze był miejscem dla grzeszników. Problem polega na tym, że coraz częściej zamiast prowadzić człowieka ku nawróceniu, próbuje się zmienić samą moralność, aby człowiek nie musiał już niczego zmieniać w swoim życiu. Chrystus nigdy nie powiedział ludziom: „pozostańcie tacy, jacy jesteście”. Ewangelia od początku była wezwaniem do przemiany życia, walki duchowej i odrzucenia grzechu, natomiast współczesna rewolucja kulturowa próbuje wmówić Kościołowi, że największym problemem nie jest już grzech, ale brak pełnej akceptacji wszystkiego, co przynosi współczesny świat.

Właśnie dlatego Katholikentag stał się dziś symbolem dużo większego kryzysu niż tylko niemiecki spór wewnątrzkościelny. To model Kościoła, który coraz bardziej podporządkowuje się logice świata i coraz mniej przypomina wspólnotę skoncentrowaną na zbawieniu człowieka. W programach pojawiają się niekończące się debaty o seksualności, gender, nowych modelach relacji, zmianach struktur, „różnorodności”, ekologii integralnej i przebudowie Kościoła, podczas gdy coraz mniej miejsca zajmuje temat świętości, pokuty, ofiary, walki duchowej czy konieczności nawrócenia.

I właśnie tutaj widać największy absurd całego procesu, ponieważ chrześcijaństwo zaczyna być sprowadzane do poziomu społecznego projektu psychologiczno-politycznego. Coraz częściej nie pyta się już, czy coś jest zgodne z Ewangelią, ale czy współczesny człowiek poczuje się komfortowo. Nie pyta się, czy dane postawy prowadzą do świętości, ale czy nikt nie poczuje się wykluczony. Nie pyta się, czy człowiek żyje w prawdzie, ale czy człowiek czuje się zaakceptowany. Tymczasem chrześcijaństwo nigdy nie było religią psychologicznego komfortu. Chrystus nie umarł na krzyżu po to, aby człowiek dobrze się poczuł sam ze sobą, ale po to, aby wyrwać go z niewoli grzechu.

Patrząc na to wszystko, coraz trudniej oprzeć się wrażeniu, że część Kościoła w Niemczech próbuje stworzyć chrześcijaństwo całkowicie pozbawione wymagań, krzyża i pojęcia grzechu, czyli chrześcijaństwo idealnie dopasowane do liberalnej kultury Zachodu. Problem polega jednak na tym, że świat bardzo chętnie zaakceptuje Kościół, który nie będzie już mówił o nawróceniu, ale taki Kościół przestanie być znakiem sprzeciwu wobec ducha epoki i stanie się jedynie religijną dekoracją współczesności.

Właśnie dlatego Niemcy są dziś ostrzeżeniem dla całej Europy, ponieważ rewolucja kulturowa nigdy nie zatrzymuje się na jednym kraju. Ona zawsze działa według tego samego mechanizmu: najpierw przejmuje język elit, później instytucje, następnie świadomość zwykłych ludzi, a na końcu próbuje wmówić wszystkim, że całkowita zmiana znaczeń jest po prostu „naturalnym rozwojem”. Tyle że Kościół nigdy nie został powołany do tego, aby podążać za duchem czasu. Kościół miał być wierny Chrystusowi, nawet wtedy, gdy cały świat uzna tę wierność za skandal, fanatyzm albo przeszkodę dla nowoczesności.