nie mówił językiem symbolicznych deklaracji ani religijnej poezji. Był to realny akt oddania państwa pod opiekę Maryi. Król uznawał publicznie, że istnieje władza wyższa niż polityczne kalkulacje, że naród potrzebuje fundamentu duchowego i że państwo pozbawione odniesienia do Boga wcześniej czy później zaczyna rozpadać się od środka. Dzisiejszy świat panicznie boi się właśnie takiego myślenia, ponieważ nowoczesna ideologia chce człowieka całkowicie autonomicznego, odciętego od transcendencji, przekonanego, że sam jest najwyższą instancją prawdy i moralności.

Dlatego tytuł „Królowa Polski” jest dla współczesności tak niewygodny. Maryja może jeszcze funkcjonować jako element tradycji, piękny obraz, część religijnego folkloru albo sentymentalny symbol starszego pokolenia, ale Maryja jako Królowa narodu, jako Patronka państwa i znak publicznego poddania historii pod władzę Boga jest już dla współczesnego świata niebezpieczna. Taki tytuł przypomina bowiem, że człowiek nie jest absolutnym właścicielem historii, że istnieje porządek wyższy niż polityka i że naród nie może istnieć wyłącznie jako administracyjna konstrukcja zarządzana przez ideologie. Właśnie dlatego współczesna kultura tak konsekwentnie próbuje usuwać chrześcijaństwo z przestrzeni publicznej, sprowadzając religię wyłącznie do prywatnych emocji i indywidualnych przeżyć.

W tym miejscu niezwykle wyraźnie widać także problem protestantyzmu, który od samego początku prowadził walkę nie tylko z katolicką strukturą Kościoła, ale również z maryjnym wymiarem chrześcijaństwa. Protestancki bunt przeciwko Maryi nie był jedynie sporem o „nadmiar pobożności”. Było to odrzucenie całego katolickiego rozumienia Tradycji, sakramentalności i Wcielenia. W wielu środowiskach protestanckich kult Matki Bożej przedstawiany jest jako forma bałwochwalstwa, przejęcie elementów pogańskich albo wręcz „demoniczne zwiedzenie”. Takie narracje są dziś niezwykle popularne i łatwo można znaleźć setki materiałów, w których katolicka maryjność ukazywana jest jako rzekome zagrożenie dla chrześcijaństwa.

Tymczasem problem polega na czymś zupełnie innym. To nie katolicyzm oddala człowieka od Chrystusa przez Maryję, ale właśnie protestantyzm bardzo często odrywa Chrystusa od całej tajemnicy Wcielenia. Bez Maryi nie ma przecież zgody na przyjście Boga do świata. Bez Jej „fiat” nie ma Wcielenia. Bez Matki Boga chrześcijaństwo zostaje zredukowane do abstrakcyjnej idei religijnej pozbawionej głębi tajemnicy. Kościół katolicki przez wieki odpowiadał na te zarzuty niezwykle precyzyjnie, podkreślając, że Maryja nie jest Bogiem i nie odbiera czci należnej Chrystusowi. To właśnie Ona najpełniej prowadzi do Chrystusa, ponieważ całe Jej istnienie jest skierowane ku Niemu.

Współczesny problem polega jednak na tym, że coraz częściej sami katolicy zaczynają mówić o Maryi językiem defensywy. W imię dialogu, nowoczesności i źle rozumianego ekumenizmu pojawia się tendencja do rozmywania mariologii, unikania mocnych tytułów i łagodzenia języka wiary. Coraz częściej można odnieść wrażenie, że niektóre środowiska bardziej boją się reakcji protestantów niż duchowego osłabienia własnych wiernych. Zamiast wyjaśniać katolicką naukę o Maryi, zaczyna się ją redukować do minimum, jakby maryjność była problemem wizerunkowym, który trzeba ukrywać przed współczesnym światem.

To właśnie dlatego tak ważne jest dziś przypomnienie nauczania papieży sprzed Soboru Watykańskiego II. Pius XII w encyklice „Ad Caeli Reginam” nie przepraszał za maryjność i nie próbował tłumaczyć się z królewskiej godności Maryi. Papież pisał jasno:

„Maryja Dziewica słusznie jest nazywana Królową.”

Nie był to język niepewności ani defensywy. Był to język Kościoła świadomego własnej tożsamości, Kościoła, który wiedział, że prawdy nie można osłabiać tylko dlatego, że świat jej nie rozumie albo jej nie akceptuje. Dzisiaj coraz częściej słyszymy natomiast, że pewne tytuły maryjne są „problematyczne”, „niejasne” albo „trudne ekumenicznie”. W praktyce bardzo często oznacza to po prostu lęk przed jednoznacznym głoszeniem katolickiej wiary.

W tym wszystkim widać ogromny kryzys współczesnej cywilizacji. Nowoczesny świat chce stworzyć człowieka bez pamięci, bez korzeni, bez ojców i bez Matki. Człowieka łatwego do zarządzania, podatnego na ideologiczne manipulacje i pozbawionego duchowego kręgosłupa. Dlatego tak konsekwentnie atakuje rodzinę, dlatego rozbija kulturę, dlatego walczy z Kościołem i dlatego nie cierpi Maryi Królowej Polski. Maryja przypomina bowiem, że istnieje prawda wyższa niż ideologia i że człowiek nie jest Bogiem.

Naród, który zaczyna się wstydzić własnej Matki, bardzo szybko zaczyna wstydzić się samego siebie. Polska nie potrzebuje dziś religii pozbawionej charakteru ani katolicyzmu przepraszającego za własną historię. Polska potrzebuje powrotu do swoich źródeł, do Jasnej Góry, do ślubów Jana Kazimierza i do świadomości, że bez duchowego fundamentu żadne państwo nie przetrwa długo, nawet jeśli chwilowo będzie wyglądało na silne i nowoczesne.

Dlatego właśnie 3 maja nie może być wyłącznie świętem konstytucji i politycznych wspomnień. To dzień przypomnienia, że Polska została oddana Maryi i że tej prawdy nie wolno rozmywać ani przemilczać. Świat może próbować zamieniać Królową Polski w muzealny symbol albo religijną dekorację, ale dla katolika Maryja pozostaje Kimś znacznie większym — Matką narodu, Patronką historii i znakiem, że Polska bez Boga bardzo szybko przestaje rozumieć samą siebie.